*.:: Memories of The Days ::.*

Chapter 03 :: The sun doesn't like you

จะเป็นแสงอาทิตย์ให้?? คิกๆ แล้วคุณจะเป็นดวงอาทิตย์ได้ยังไงกัน หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหวานใสกับอ้อมกอดของชายหนุ่ม

ทำไมจะไม่ได้ ถ้าเพื่อคุณผมทำได้ทั้งนั้นแหละน่า เขายิ้มเอ่ยตอบเธออย่างอ่อนโยน อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้นอย่างรักใคร่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านถึงกันและกัน ทว่าความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆจางหายไป...หายไป...... เหลือเพียงเธอเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด รอยยิ้มตรงนั้นหายไปแล้ว หยาดน้ำใสๆค่อยๆไหลรินจากดวงตาที่ว่างเปล่า...

คุณหายไปไหนน่ะ...? ทำไมฉันถึงหาคุณไม่เจอเลยล่ะ... ทำไม....ทำไม......

อ๊ะ! ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะพบว่ามือของฉันกำลังไขว่คว้าอะไรบางอย่างในความมืดมิดยามราตรี

ฝันงั้นหรือ? ฉันคิด

เวลานี้ที่นอกหน้าต่างข้างเตียงนั้นมีเพียงเสียงคลื่นซัดสาด กลิ่นเฉพาะของท้องทะเล และดวงดาวนับร้อยพันที่ทอตัวอยู่บนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มนั้นเป็นเพื่อนท่ามกลางความมืดมิดนี้ ในความเงียบฉันค่อยๆเรียบเรียงความฝันของฉัน ภาพของผู้ชายที่สามารถยิ้มได้ราวกับเปล่งประกายนั้นติดอยู่ในมโนภาพของฉัน ... ดูคุ้นตายิ่งนัก

บางอย่างในใจส่วนลึกของฉันมันบอกฉันว่าความทรงจำส่วนนี้สำคัญมากๆ มีความหมายกับฉันมากๆ ทว่าเมื่อพยายามนึกเท่าไหร่...เท่าไหร่ ก็ดูเหมือนความทรงจำจะยิ่งห่างไกลออกไปมากเท่านั้น

น้ำหยาดใสที่ไหลจากดวงตาค่อยๆร่วงหล่น กลิ้งไปตามรอยยับของผ้า อย่างช้าๆมือของฉันขยับกุมหัวเอาไว้เหมือนเป็นสัญชาตญาณปกป้องมันจากอะไรบางอย่าง ความปวดร้าวภายในหัวนั้นค่อยๆรุนแรงขึ้น ยิ่งมันปวดราวกับจะระเบิดเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกตอนนั้น

ใช่ ฉันจำเขาคนนั้นไม่ได้ แต่ฉันจำได้ ... ฉันจำได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดในใจนั่น ฉันจำได้ถึงความรู้สึกเสียใจในตอนนั้น ฉันจำได้แม้กระทั่งรอยยิ้มเย้ยหยันที่ผุดพรายอยู่บนริมฝีปากของเขา แต่ในความเจ็บปวดเหล่านั้นในใจของฉันก็รับรู้ว่าเขาคนนั้นมีอ้อมแขนอบอุ่นที่ปกป้องดูแลฉันเสมอ ...

ฉันจำมันได้ แต่ทำไมฉันถึงจำเขาไม่ได้!

ไม่เป็นไรนะ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ

ราวกับมีใครสักคนกระซิบอยู่ข้างหู เพียงแค่เสี้ยววินาที มือของฉันที่เอื้อมไปด้านข้างอย่างพยายามจะคว้าบางอย่างไว้นั้น เอื้อมไปเพียงเพื่อจะพบกับอากาศธาตุที่ว่างเปล่า ...

ภาพหลอนงั้นรึ ... ภาพของผู้ชายที่อ่อนโยนคนนั้นเป็นเพียงภาพหลอนงั้นหรือ??

ฉันเลื่อนฝ่ามือลงและเหม่อมองมันด้วยสายตาที่รวดร้าว ... ไม่ว่าจะเอื้อมมือออกไปเท่าไหร่ ไม่ว่าจะไขว่คว้าเพียงใด ฉันก็ไม่สามารถจะยึดอะไรเอาไว้ได้

แม้กระทั่งความทรงจำของฉันเอง.....




















ชายคนหนึ่งเดินมาตามทางเดินช้าๆ แผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดรับกันเป็นจังหวะ อ่างใส่น้ำในมือนั้นมีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดอยู่ น้ำที่อยู่ด้านในกระฉอกออกมาข้างนอกประปรายตามแรงสั่นของการเคลื่อนไหว ก่อนจะหยุดลงที่หน้าประตูห้องๆหนึ่ง เขาอมยิ้มอย่างมีความสุขกับกระถางดอกไม้เล็กๆที่บานชูช่อออกดอกสีสดสวยในมือของเขาด้วยหวังว่ามันคงจะทำให้เธอสดชื่นขึ้นไม่มากก็น้อยเขาวางมันลงข้างๆประตูก่อนที่จะเอื้อมมือที่ตอนนี้ว่างแล้วขึ้นมาเคาะประตูเบาๆ

ก๊อกๆ

เขาขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน ก่อนจะยักไหล่เบาๆและผลักบานประตูเข้าไปด้านใน ทุกอย่างในห้องยังคงเหมือนเดิม ผ้าม่านที่ผูกรับแสงเข้าให้ห้องสว่างไสว เก้าอี้ไม้ถูกเลื่อนเก็บไว้ข้างเตียงอย่างดี หมอน ผ้าห่ม ผ้าปูเตียงล้วนจัดเก็บเรียบร้อย

... หากแต่ไม่มีเธอ ...

อ่างใส่น้ำหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่นพร้อมๆกับเท้าที่ก้าววิ่งออกไปอัตโนมัติ น้ำสาดกระจายไปรอบๆทิ้งรอยหยดด่างดวงไว้เต็มพื้นห้อง ดอกไม้ที่ถูกทิ้งไว้ข้างๆประตูดูเปล่าเปลี่ยวและว้าเหว่ อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นแสงแดดที่ส่องผ่านบานประตูก็จะสาดส่องถึง แต่ก็เป็นเพียงแค่อีกนิดเดียว ... ไม่ต่างอะไรกับเขา อีกนิดเดียวเท่านั้นที่เขาจะได้เธอมา

แต่ก็เป็นได้เพียงแค่อีกนิดเดียว......



---------------------------

แหะ... เรื่องนี้ ลืมกันไปยังคะ? 555 ไม่ได้ต่อนานมาก แป้งเห็นว่าตอนนี้แป้งแต่งไว้แต่ไม่ได้เอาลงเลยเอามาลงซะให้เรียบร้อย ถ้าลืมตอนก่อนหน้าไปแล้ว ก็ไปกดๆดูตรงลิงค์ Recommended นะคะ

แต่ถ้าให้แป้งทายนะ... ทุกคนต้องลืมเรื่องนี้กันไปแล้วแหงๆเลย 5555+