*.:: Memories of The Days ::.*

Chapter 02 :: Smile sorrow ...

แกร๊ก...

เสียงลากประตูเปิดเบาๆดังขึ้นมาในความเงียบของรุ่งอรุณ ฉันค่อยๆเบือนหน้าไปมองเขา สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ถาดอาหารบนโต๊ะที่มีใครสักคนเอามาให้ฉัน ในตอนนั้นฉันก็เพียงแค่มองมันเงียบๆและเลือกที่จะไม่สนใจมัน จนบัดนี้ถาดอาหารที่ถูกวางไว้จนเย็นชืดก็ถูกผลักมาตรงหน้า

คุณควรจะทานอะไรสักหน่อยนะ เขาพูดพร้อมกับยิ้มจางๆ ฉันมองเขาก่อนจะเบือนหน้าหนีไป

น่าๆๆๆ ... ทานหน่อยน่า เขาคะยั้นคะยอพลางตักข้าวขึ้นมาคำหนึ่งยื่นมาทางฉัน ฉันเพียงมองมันและเบือนหน้าหนีมันไปอีกครั้งหนึ่ง เสียงเขาวางช้อนลงเบาๆและหยิบชามน้ำซุปใสขึ้นมาแทน

ถ้าคุณยังไม่อยากทานข้าวล่ะก็ งั้นทานน้ำซุปนี้แทนก็ได้นะ ผมทำเอง อร่อยน๊า~ เขายื่นชามน้ำซุปมาตรงหน้าฉัน ฉันส่ายหัวเบาๆเป็นคำตอบก่อนจะเบือนหน้าหนีไปเป็นรอบที่สาม เขาวางชามน้ำซุปลง ลังเลนิดๆ ก่อนจะหันไปหยิบแก้วนมมาไว้ในมือ

ไม่ทานอะไรเลยร่างกายจะแย่เอานะ อย่างน้อยก็ดื่มนมนี่หน่อยเถอะ เขายื่นมันมาทางฉันอีกครั้งหนึ่งอย่างไม่ละความพยายาม ฉันเงียบมองเขา เขาสบตากับฉันเหมือนจะตัดสินใจอะไรได้ ก่อนจะคว้ามือของฉันขึ้นมาและกำมือฉันลงไปบนแก้วนม ห้ามปล่อยนะ ยังไงคุณก็ต้องดื่มนี่ให้หมด ไม่งั้นผมไม่ยอมด้วย!

ฉันมองเขาสลับกับแก้วนมในมือของฉัน ทำไมต้องบังคับฉันขนาดนี้? ฉันถามเขาเบาๆ ไม่ใช่ไม่พอใจแต่เป็นเพียงคำถามที่ต้องการคำตอบ

... เขาเงียบไป

คุณไม่รู้จักฉัน และฉันก็ไม่รู้จักคุณ...

...

แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้จักตัวเอง แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังลืมไปแล้วว่าฉันคือใคร... เสียงของฉันสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันหลับตาอย่างเจ็บปวดแล้วน้ำตาหยดใสก็ไหลซ้ำรอยเดิม แล้วทำไม

ฮันนา เสียงที่ดังฟังชัดของเขาเอ่ยแทรกขึ้นมา ฉันเงยหน้าขึ้นมามองรอยยิ้มของเขาด้วยดวงตาที่เปียกปอน สายตาที่เขามองมามันช่างคุ้นเคย เหมือนใครสักคน ... เหมือนใครสักคน ... คุณมีชื่อแล้ว ทีนี้คุณก็รู้จักตัวเองแล้วนะ ฮันนา

...

เอาล่ะ ตอนนี้คุณจะดื่มเจ้านี่ได้รึยัง? เขาพยักเพยิดมาทางแก้วในมือของฉัน ท่ามกลางความเงียบที่ยาวนาน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร บางอย่างในตัวเขาทำให้ฉันค่อยๆยกแก้วนมในมือขึ้นจรดริมฝีปากตัวเองช้าๆ และปล่อยให้มันไหลผ่านลำคอของฉันไป ...

.

.

อ๊ะ! คุณยังไม่รู้จักผมเลยนี่นา เขาพูดขึ้นในระหว่างที่เก็บถาดอาหารให้ฉัน ผม จองฮยอค .. มุนจองฮยอค

มุนจองฮยอค ฉันทวนชื่อของเขาเบาๆ ในขณะที่เขานั้นเปิดยิ้มให้ เพียงฉันเรียกชื่อเขาเท่านั้น ทำไมเขาถึงได้ดูดีใจมากขนาดนี้นะ

ทีนี้เราสองคนก็รู้จักกันแล้วนะ รอยยิ้มยังคงไม่จางไปจากใบหน้าของเขา ตอนนี้คุณคงอยากจะพักผ่อนเต็มแก่ งั้นผมไม่รบกวนล่ะ เขายิ้มแย้มพลางยกถาดอาหารขึ้นเตรียมตัวเดินออกไปจากห้อง ฉันมองแผ่นหลังกว้างนั้นกระทั่งมันลับหายไปหลังบานประตู เหลือทิ้งไว้เพียงไออุ่นที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้อง อย่างช้าๆฉันเอื้อมมือออกไปคว้า แต่สิ่งที่ได้มามีเพียงความว่างเปล่า ...

.

.

.

ในใจช่างหนาวเย็นเหลือเกิน ...