*.:: Memories of The Days ::.*

Chapter01:: Beginning of tear...

แสงแดดที่เจิดจ้า สัมผัสที่อบอุ่น เสียงนกร้องที่ดังก้อง เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆลืมขึ้น แพขนตางอนยาวสั่นไหวตามแรงกระพริบ กลิ่นอายของบ้านไม้และกลิ่นอายแห่งท้องทะเลลอยมาแตะจมูกผะแผ่ว

"อ๊ะ! ตื่นแล้วหรอ" เสียงทุ้มที่ดังขึ้นเบาๆพร้อมๆกับสัมผัสบริเวณแขนที่หยุดชะงัก ฉันกลอกตาไปมองเขาที่นั่งอยู่ข้างเตียงเงียบๆ

"ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะ แต่ต้องเช็ดตัวให้ไข้ลดลงก่อนน่ะ" เขาอธิบายเบาๆขณะที่มือใหญ่ค่อยๆบิดน้ำออกจากผ้าและเริ่มเช็ดที่แขนฉันอีกครั้งอย่างเบามือและนุ่มนวล ฉันสลัดมือเขาออกเบาๆ พร้อมๆกับที่ประกายตาของเขาหม่นลง... เพียงวูบเดียวเท่านั้นก่อนที่มันจะกลับมาสดใสดังเดิม

ฉันเบือนหน้าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง หน้าต่างบานเล็กที่มองเห็นทะเลสะท้อนแสงระยิบระยับ ฉันมองมันเงียบๆ ...

"เป็นอะไรไป? เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" เขาเอ่ยถามอย่างห่วงใย แต่สิ่งที่ฉันทำได้มีเพียงความเงียบงัน ฉันตอบเขาไม่ได้ ... เพราะแม้กระทั่งตัวฉันเองก็ยังไม่รู้

"... ที่นี่ที่ไหน?" เสียงที่เอ่ยผ่านริมฝีปากที่แห้งผากของฉันเศร้าหมองจนแม้กระทั่งตัวฉันเองก็รู้สึกได้

"ริมทะเล .. บ้านผมเอง" เขาเอ่ย "ผมเจอคุณนอนอยู่ริมถนน ... เลือดโชก ... คงโดนชนแล้วหนี ก็เลยพามารักษา"

"..."

"อย่าห่วงไปเลย คุณพักผ่อนอีกสักระยะให้พอขยับตัวได้เมื่อไหร่ผมจะพาคุณไปส่งที่บ้านเอง .. แล้วบ้านคุณอยู่ไหนล่ะ?" เขาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น ภาพของใครบางคนปรากฏเรือนลาง เขาคนนั้นก็เคยยิ้มให้ฉันแบบนี้

.

น่าเสียดายที่ฉันลืมเขาไปแล้ว ...

.

.

.

"ฉัน ... เป็นใคร?"

.

คำถามจากปากของฉันทำให้เขาเบิ่งตากว้าง รู้สึกถึงน้ำเย็นๆที่ไหลผ่านแก้มของฉันเป็นสาย หยาดน้ำใสๆไหลหล่นเปรอะเปื้อนผ้าห่มเบื้องล่างเป็นดวง หสกแต่ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ ดวงตะวันค่อยๆลับขอบฟ้า เสียงคลื่นที่ซัดสาดนำพาเอาความเศร้ามาสู่ใครบางคน ...

ใครบางคนที่ทิ้งความทรงจำของตัวเอง ...

ใครบางคนที่จงใจฝังความทรงจำของตัวเองไว้ที่ส่วนลึกในหัวใจ ...

ใครบางคนตรงนี้ ...

ใครบางคนที่เป็นตัวฉันเอง ...

.

.

.

.

.

------------------------------

นั่งคิดอยู่นานว่าจะโพสลงเลยดีมั้ย สุดท้ายก็เอาลงเพราะกลัวว่าเดี๋ยวมันจะไม่ต่อกับเมื่อวาน

ไงๆก็เอาให้จบสักตอนนึงไปก่อนแล้วกัน ดีใช่มั้ย?

เฮ้อ ... เป็นฟิกที่กลับมาแก้ใหม่เยอะมากจริงๆ -__-;;