*.:: Memories of The Days ::.*

เป็นเพราะไปงาน MAA - MTV Asia Awards เมื่อมะรืนก่อนที่ผ่านมาแท้ๆ ทำให้ตอนนี้ดีดรีความบ้าเว่นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงคังตะที่มาพร้อมกันกับแวนเนสในงานแค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ข้าพเจ้าเองบ้าไปกับงานได้

จนถึงบัดนี้ความบ้าก็ยังไม่หายดี

และยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่เมื่อเจอเหตุการณ์แบบเมื่อวานเข้าไป แทบเอาชีวิตไม่รอด...

.

.

เมื่อวานนี้ตอนเย็นๆประมาณทุ่มสองทุ่ม ข้าพเจ้าไปทานบุฟเฟ่ต์ที่โรงแรม Mariote Resort&Spa เพราะได้บัตรส่วนลดสำหรับสมาชิกของทางโรงแรมมา ไปพร้อมกับพี่สาวคนโต 2 คนที่ไม่ใช่เป็ดที่รักกับน้องชาย

มันเป็นบุฟเฟ่ต์แบบจัดเป็นซุ้มๆว่าทางนี้อาหารจีนนะ ทางนี้เป็นอินเดีย ทางนี้เป็นของหวานแล้วทางนั้นเป็นซุ้มสลัดผักอะไรประมาณนี้ และเป็นบุฟเฟ่ต์ริมน้ำไม่มีแอร์ มีแต่ลมพัดสบายๆจากแม่น้ำเข้ามา

ขอข้ามตอนช่วงแรกไป เพราะไม่มีอะไรนอกจากย้ายโต๊ะไปมาแล้วก็ไปหาของกินตามซุ้มต่างๆตามประสาคนกินเก่ง = v ="

เริ่มมารู้สึกตัวสงสัยเมื่อตอนเห็นผู้ชายตัวสูงๆเสื้อส้มๆ ข้าพเจ้าก็เริ่มคิดทันทีว่าหัวแบบนี้มันคุ้นๆ เหมือน ... เคยเห็นเมื่อวานนี้ ...

ไม่น่า ... มันคงไม่บังเอิญขนาดหนักอย่างนั้นหรอก ~~ มันจะเป็นเว่นได้ไงกันนน ^^;;

แต่ว่าหัวมันคุ้นๆนะ

ไม่หรอกน่า เว่นมันจะมากินที่นี่ บังเอิญเกิ๊นนนน

แต่มันใกล้กับโรงแรมที่มันพักมากเลยนะ

ฮึ่ย ~ ตัวสูงๆแบบนี้มันก็มีเยอะแยะ!

.

สงสัยไปสงสัยมาก็ต้องพิสูจน์เซ่!

ข้าพเจ้าจึงจัดการเดินเข้าไปหาใกล้ๆ ด้อมๆมองๆนั่นแล แล้วก็พบว่า!...

.

.

.

เป็น se7en จริงๆด้วย!!!!

เซเว่นในชุดเสื้อยืดสีส้มมีลายหัวกะโหลกไขว์กลางเสื้อกำลังยืนรอพ่อครัวทำเทปันยากิอยู่หน้าซุ้มอาหารญี่ปุ่น เราอารามว่าพี่สาวก็ฝากสั่งเทปันยากิเหมือนกัน ก็เอาวะ ขอนิดนึงเหอะ...

เดินเข้าไปข้างๆกั่นกลางระหว่างเว่นกับพี่ผู้หญิงคนไทยที่มาสั่งเหมือนกัน แล้วก็ทำหน้านิ่งๆตายๆสั่งพี่พ่อครัวว่า

.

"เอาเทปันยากิหมูค่ะ ^^~" (เนียนจริงๆกรู...)

.

เว่นหันขวับมามองแว่บนึงแล้ว ... เดินหนี = ="

คงประมาณกลัวถูกจับได้ล่ะมั้ง แต่เดินหนีไปก็แร็พบีทบอกซ์ไปจนสุดท้ายก็เดินมารอเทปันฯที่เดิมใหม่ ไอ่เราก็ทำเป็นจ้องๆๆๆๆกระทะที่เขาทำเทปันฯแบบไม่สนใจเว่น สักพักเว่นก็รับเทปันฯไปแล้วก็เดินไปรวมกลุ่มกับทีมงาน ข้าพเจ้าก็รับเทปันฯของตัวเองแล้วก็เดินกลับที่นั่งตัวเองไปด้วยความตื่นเต้นพลางคิดในใจ...

อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ฟร่ะ! TTvTT

ระหว่างโต๊ะของทีมงานเกาหลีกับโต๊ะของข้าพเจ้าจะมีเวทีแสดงโขนกั้นกลางอยู่ ถ้ายืนบนเวทีหันหน้าออก เว่นจะอยู่ฝั่งขวา ส่วนข้าพเจ้าจะอยู่ฝั่งซ้าย

สำหรับทางออกจากบุฟเฟ่ต์ที่ง่ายที่สุดจากทางโต๊ะของทีมงานนั้นคือ เดินเลียบเวทีตรงมาทางโต๊ะข้าพเจ้าแล้วค่อยเลี้ยวขวาเดินไปทางซุ้มประตูทางออก ตอนแรกไม่รู้หรอกว่าทางนี้ง่ายสุด มาสังเกตเอาทีหลัง หลังจากช็อกไปเรียบร้อยแล้ว ...

ช่วงนั้นเว่นนั่งโต๊ะกินเค้กกับของหวานที่ไปตักมาแล้วก็คุยๆกับทีมงาน ข้าพเจ้าเห็นว่ามันไม่มีอะไรก็เลยหันไปจัดการเค้กตัวเองบ้าง กระทั่งได้ยินเสียงคุยดังขึ้นมาและริมขอบตามีอะไรส้มๆตรงเข้ามาทางนี้ ข้าพเจ้าจึงหันไปดู ก่อนจะพบว่าทีหลังไม่ควรหันไปเร็วเช่นนี้ถ้ายังไม่ได้เตรียมใจให้พร้อม...

.

ตาที่สบกันกับแว่นกันแดดสีดำสนิทของเจ้าของเสื้อสีส้มที่ใส่อยู่นั้น ทำเอาผงะไปครู่นึงก่อนจะหันหน้ากลับมายังจานตรงหน้าของตัวเองในทันทีด้วยความตกใจและทำอะไรไม่ถูก

รู้เลยว่าเว่นมองอยู่ มองมาทางเราอยู่ แล้วระหว่างที่หันไปสบตากับเว่นแวบนึงนั้นก็เห็นเว่นแอบยิ้มนิดนึง ... นิดนึงจริงๆ

คาดว่าน่าจะขำมากกว่าว่า อีเน่ส์ทำอะไรของมัน เอาแต่มองกรูอยู่นั่นแหละ - -"

.

.

เว่นกลับไปแล้ว ทิ้งให้เด็กสาวตรงนี้นั่งอึ้ง+ตื่นเต้นจนแทบบ้า กลับบ้านมาตื่นเต้นมากมายรีบเล่าให้เป็ดฟัง ก่อนจะพยายามสงบจิตสงบใจนอน

มันจะรู้บ้างมั้ยเนี่ย ว่าเมื่อวานนี้ทำให้เด็กผู้หญิงคนนึงตรงนี้นอนไม่หลับเพราะสายตาหลังแว่นสีดำคู่นั้นของมันนั่นแหละ!

.

อ๊ากกกกกกกกก คลั่งจิต TTvTT~~~~~~~~~~

------------------------------

|| M U S I C ||

OST.karisuma - All for you